*زن

 بيابان

 خاك

 تن

  تنهايي و چشمه درون سينه اش

جوشنده

پنهان

منتظر

مشتاق

*

مرد عاشق پرشتاب

*

رسم چشمه مهرباني بود

اما حيف

رهگذر تنها بيابان را لگد كرد و گذشت...

پ ن:

چه فمنيستي شدم من!!!!!!!۱