ذره ذره اين سالها

تيشه ات بي امان مي بارد

و چشمهات شعله مي كشد

سنگها را كنار هم چيده ام

بنايي نمانده

ديگر آسوده بخواب چنگيز

معمار باستاني به سراغم نخواهد آمد

آهسته زير هرم آفتاب نفس ميكشد

ويرانه هاي هخامنشيم...